Należy pamiętać, że zamieszczone poniżej wiadomości, mają charakter czysto informacyjny i edukacyjny, a nie konsultacyjny. Pomimo, że staramy się przekazać zawarte tutaj informacje rzetelnie to wszelkie decyzje dotyczące leczenie i innych czynności związanych z leczeniem i przeciwdziałaniem należy konsultować z lekarzem.
Zaburzenia nerwicowe
Podejmowanie kwestii leczenia zawsze wymaga spojrzenia na problem z szerszej perspektywy. Nie inaczej sprawa ma się z zaburzeniem nerwicowym, które popularnie nazwane jest nerwicą. A więc mówiąc o nerwicy, podejmujemy tak naprawdę kwestię grupa zaburzeń psychicznych, która cechuje się szeroką gammą symptomów. Najczęściej definiowana jest jako „zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, zakłóceń procesów psychicznych i patologicznych form zachowania występujących w tym samym czasie i powiązanych ze sobą wzajemnie” (wg. Psychiatria, A. Bilikiewicz, S. Pużyński, J. Wciórka, J. Rybakowski). Obecnie w psychiatrii termin coraz częściej określa się zaburzeniami lękowymi.
Objawy:
Zaburzenia te trudno definiować, gdyż występuje w nich bardzo szeroki zakres objawów, jednak ich „wspólnym mianownikiem” jest lęk, który napędza nerwicę. Do objawów należą m.in.
Objawy somatyczne:
- porażenia narządów ruchu lub pewnych ich części,
- brak czucia pewnych obszarów skóry, zaburzenia wzroku, słuchu lub nadmierna
- napięciowy bóle
Zaburzenia funkcji poznawczych:
- natrętne myślenie
- natręctwa ruchowe
- trudności z pamięcią i koncentracją
Zaburzenia emocji:
- fobie, nieokreślony niepokój, możliwe również nagłe napady lęku,
- brak motywacji, apatia,
- stan podwyższonego napięcia, poirytowanie
Jest to oczywiście lista najbardziej podstawowych objawów, stąd warto zaciągnąć więcej informacji.
Przyczyny:
Nerwica jest zaburzeniem o podłożu psychicznym. Wśród przyczyn jej powstawania lekarze zwykle dopatrują się dwóch – czynniki psychospołeczne i sytuacje traumatyczne. Mogły one wystąpić pojedynczo, lub równocześnie. Przyczyny psychospołeczne najczęściej związane są z wychowaniem, czyli deficytem uwagi rodziców lub bezpośredniego związku/konfliktu z innym członkiem rodziny. Ważną rolę odgrywają również, często nawet nieuświadomione potrzeby jednostki, w kontekście wymagań i presji społecznej. Drugim źródłem nerwicy może być traumatyczne wydarzenie (tzw. Trauma), które nieodreagowane lub nieleczone staje się podłożem lęków.
Leczenie
Podstawą leczenie wszelkich nerwic jest psychoterapia, w szczególnych przypadkach połączona z farmakoterapią. Dzięki pracy z psychoterapeutą osoba może wprowadzać trwałe zmiany w swoim zachowaniu, ale również, znacznie lepiej rozpoznawać podłoże lękowe oraz własne konflikty wewnętrzne. Lekarz może pomóc pacjentowi wrócić na bardziej racjonalny, nie kierowany lękiem tok myślenia oraz wcześnie zauważać i przełamywać narastające zdenerwowanie.
Generalnie leczenie może odbywać się na dwa sposoby w psychoterapii indywidualnej i grupowej. Pierwsza jest zdecydowanie najskuteczniejsza metodą radzenia sobie z nerwicami. Interpersonalne i prywatne rozmowy pomagają zbudować zaufanie, oraz mogą dotrzeć na głębokich, nawet nieuświadamianych pragnień, konfliktów i lęków. W terapii grupowej, szczególnie w zamkniętych grupach o stałej liczbie członków łatwiej zaufać własnemu osądowi i wyzbywać się irracjonalnych lęków dzięki wspólnej pracy.
Uzupełnieniem, niekiedy koniecznym jest Farmakoterapia. Leczenie lekami specjalnie dobranymi dla pacjenta może być jedyną szansą na przerwanie spirali lęku.
